Άλλοι: Άλλοτε, Τώρα

Η έκθεση αυτή, που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της πρώτης Art Thessaloniki, ξεκίνησε να παίρνει ζωή με το μάτι και το νου στραμμένο στο τώρα, στο επώδυνο παρόν που σχεδόν χτίζεται με υλικά ερειπίων, ανακυκλωμένες αξίες, απαξιωτικά για τον άνθρωπο μοντέλα. Και η γενιά των νέων ανθρώπων, των νέων δημιουργών και καλλιτεχνών βιώνοντας τη βιαιότητα του παρόντος, την απαξία της ελπίδας με την καθιέρωση το διαβόητου πλέον There Is No Alternative, όλο και πιο πολύ αισθάνεται την ανάγκη να ξανακοιτάξει το υλικό των οπτικών τους αφηγήσεων. Ανάσες στο περιθώριο, απόρριψη του στόμφου, που φωλιάζει στο καθώς πρέπει, απόρριψη του πολύτιμου και του μοναδικού.
 
 
Αν λοιπόν αυτοί είναι κάποιοι από τους «άλλους» του σήμερα, τότε πόσο εύκολα μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί τους; (το σπρώξιμο στο περιθώριο μοιάζει να αφορά σήμερα τους περισσότερους, αν και σίγουρα όχι στον ίδιο βαθμό).
 
Το ερώτημα πλέον είναι πόσο εύκολα θα αφουγκραστούμε τις σκέψεις, τις αγωνίες και τις ανάγκες τους. Πώς γίνεται αντιληπτή η ανάσα που μας χωρίζει από τον επόμενο; Και τι είναι αυτό που ενώνει στο δικό μας τώρα; Οι διαδρομές του παρόντος δεν είναι ξεκομμένες από το παρελθόν –το αντίθετο. Τα αντικείμενα, οι χειρονομίες, τα βλέμματα, οι εικόνες, οι ήχοι των έργων είναι μνήμες, προσωπικές και συλλογικές, μύθοι, φαντάσματα, αγγίγματα αλλά και αιτήματα, απαιτήσεις, όχι όπως έρχονται αλλά κριτικά επιλεγμένες, έτσι που το άλλοτε να οδηγεί όχι μόνο σε νέες προσεγγίσεις του παρόντος, αλλά και στο μέλλον, στην αναζήτηση, την ελπίδα ή την επιθυμία για το μετά. Το Άλλοτε που αναδύεται μέσα από ανάλαφρα αγγίγματα εικαστικών μέσων, υπαινιγμούς στην ανάγνωση του τότε και άλλες φορές, με κορεσμένες αποπνικτικά πηχτές εικαστικές ουσίες.  Κινήσεις, αυτοπαθείς δράσεις, παγερή αποστασιοποίηση...και συνάμα επεκτατική κινησιολογία της ύλης στο χώρο και την επιφάνεια. Αν μη τι άλλο η κουλτούρα μιας ζωής φτιαγμένης  από εικόνες και προσομοιώσεις, ως ιδανικό καταρρέει και στο "κάδρο" της ανασύστασης του παρόντος εισβάλλει το εγωκεντρικό σχόλιο σαν άλλου τύπου  ανακοίνωση για το μέλλον: είμαι κι εγώ εδώ!!
 
 
Η επιλογή των καλλιτεχνών και των έργων δεν έγινε με βάση κάποια προαποφασισμένη εννοιολογική ή θεματική προσέγγιση. Ο στόχος της έκθεσης είναι η ανάδειξη των προβληματισμών προερχόμενων κυρίως από την άλλη πλευρά του οδοφράγματος που επιβάλλουν οι σύγχρονες κοινωνίες, εκείνης νέων καλλιτεχνών. Των προβληματισμών, όπως διαμορφώνονται σήμερα, των αναζητήσεών τους αλλά και του εικαστικού λεξιλογίου που επιλέγουν, ως μια συμβολή στη διερεύνηση του σύγχρονου ελληνικού εικαστικού τοπίου. Πολλοί από τους καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν σπούδασαν στη Θεσσαλονίκη και κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν να ζουν στην πόλη, ωστόσο, συναντάμε καλλιτέχνες και από άλλα μέρη της Ελλάδας αλλά και κάποιους που εργάζονται και στο εξωτερικό. Η σχέση με τις διεθνείς καλλιτεχνικές αναζητήσεις είναι φανερή, όπως φανερή είναι και η αίσθηση του παρελθόντος και του παρόντος του τόπου. Και αν ο τίτλος της έκθεσης αντανακλά, ίσως περισσότερο το ερώτημα: πώς οι «άλλοι» του τώρα αντιλαμβανόμαστε το σήμερα και το πριν, ίσως και το μετά, τότε, τα έργα της έκθεσης δίνουν μορφή σε αυτό το ερώτημα, πιθανόν και σε απαντήσεις.
 
Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 2016
 
Λουίζα Αυγήτα, Ιστορικός και κριτικός τέχνης
Χάρης Σαββόπουλος, Κριτικός Τέχνης, Ιστορικός Τέχνης